Bij het ochtendgloren zijn hier op de redactie de eerste woorden vaak nog bondig en binnensmonds (“waar ligt de paracetamol?”), maar naarmate de dag vordert dompelen we onszelf steeds verder in de zoete zinnen die hier op het eiland klinken. Vreedzame samenstellingen van letters en woorden, die ons de kracht terugecho’en om iets moois neer te tikken voor dit vriendelijke krantje.
Een mooie zin of woord schuilt vaak in een schaamteloze hoek. Zo verbazen we ons ieder jaar weer over de iconische straatnaam ‘Geitenglop’ in het centrum van Midsland, de goudeerlijke lokroepjes en de (onbedoeld) poëtische uithangborden van de Terschellinger ondernemers. Ook in de voorstellingen klinken er onvergetelijke zinnen die we in onze schriftjes noteren, en in de Vijfpoort al-dan-niet-geheel-correct in halve murmel citeren, zoals de machtige zin: “In de onderwereld is iedereen welkom, en in de bovenwereld niet,” uit de voorstelling TERECHT van Wabi Sabi. Of de woorden van Sef, die ons predikte dat er maar één goed systeem is, “en dat is een geluidssysteem”.
Vandaag gaat de dagkrant over taal. Een machtig goed dat doet inspireren, vertederen, joelen en breken. Voor deze editie spraken we met spoken word artist Daniëlle Zawadi over de taal van de natuurkunde en hebben we een analyse gemaakt van de taal van het publiek. We onderzochten ook de verschillende talen die niet met woorden worden uitgesproken: de taal van het licht, van de gebaren en van het lichaam, die ieder op hun eigen manier op het eiland worden vertolkt. Taal die we niet gauw vergeten, en aan wal zullen doen doorweerkaatsen.
Zoete groeten,
De Dagkrantredactie
